Het bracht een glimlach op mijn gezicht want het kenmerkt zo hard onze drie jongens.
Onze oudste is een rustig kereltje die wel heel goed weet wat hij wil. Regels zijn wel nodig maar over het algemeen is hij heel 'braaf', soms een beetje te braaf.
Hij spreekt zijn jongere broer ook wel aan als deze iets doet wat niet mag. Tot groot plezier van zijn jongere broer die echt wel eigenwijs en koppig kan zijn.
Ons tweede meneertje heeft een zeer sterke eigen wil (we zullen het maar positief omschrijven, dat schijnt te helpen als je psychologen moet geloven). Voor hem zijn de regels echt nodig, vooral dan om er tegen in te gaan en ons geregeld uit te dagen om ze aan te passen of juist strikter toe te passen. Niet altijd simpel.
Ons derde manneke heeft voorlopig nog helemaal geen regels nodig. Een makkelijk meneertje dat heel tevreden kan spelen. Maar als er iets is, houdt hij vol. De sirene stopt dan pas als je hem geeft wat hij wil (meestal bedje, tut en zijn 'nijntje' of eten). Zijn oudste broer heeft hij in ieder geval rond zijn vingertje gewikkeld.
Als mama durft 'nee' te zeggen tegen zijn kleine broertje krijgt ze een boze 'maar mama, Jorn is nog klein, die weet nog niet dat het niet mag'.
Maar regels of geen regels, ze hebben overduidelijk een heel eigen karaktertje.
Drie kindjes, drie karaktertjes, drie superlieve mannekes en een heel tevreden en gelukkige mama.
Al is dat gezegde met die handen en dat haar ook geregeld van toepassing ;-).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten