Ik stapte dezemorgen in de auto, samen met onze oudste zoon.
We zongen samen het liedje van Pipi Langkous waar hij de laatste tijd graag naar kijkt.
We hadden plezier, lachten,... Wist ik veel...
Hij was blij dat we wat later waren vandaag want dat betekende dat hij niet naar de opvang moest. 'Snel mama, dan heb ik nog een fiets!'. De kleine zorgen van een kind.
Ik zette hem af aan de speelplaats en bleef nog heel even staan. Hij ging naar de fietsen toe, wachtend op de juf die de fietsen zou los maken. Hij keek op en zag me staan. Een brede glimlach en nog even zwaaien. Zijn zorg opgelost.
Ik stapte in mijn auto en zuchtte toen ik de klok zag. Nu zou ik me moeten haasten...
Ik reed de parking af en belandde in een file. Een accident, wachten. Pipi Langkous was nog aan het zingen 'twee maal drie is vier, wiede wiede wie en twee is negen'.
Toch maar wat anders opzetten.
Middenin een nieuwsbericht.
Een aanslag, de zoveelste. Waar nu weer? Het duurde even en toen het woord 'Zaventem'.
Een rilling over mijn rug. Het is hier... Brussel... België...
Wij zullen nooit kunnen bevatten waarom 'zij'
haat zaaien, dood en angst...
Zoals zij nooit zullen snappen
ONZE LIEFDE DUURT HET LANGST!
En toch... toch weiger ik dit mijn leven te laten bepalen. Ja, ik ben bang. Kan ook niet anders. Mijn drie kinderen, ik wil die verdorie wel groot krijgen en een wereld geven waarin het goed leven is.
Maar juist die drie kinderen geven me heel veel hoop. Want zo zijn er meer, van die kinderen. Die wereld waarin het goed leven is, bestaat.
Zeker weten want ik zie die wereld iedere dag.
Als wij stoppen met te leven in die wereld, geven we 'hen' precies wat ze willen. En dat, dat weiger ik!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten