Zalig toch, die eerste lentegeuren...
Een moment waar ik de hele winter op wacht.
Niet dat ik de winter nu zo verschrikkelijk vind. Lekker binnen als het buiten vriest, regent en sneeuwt (alhoewel dat laatste veel te weinig voorkomt in ons Belgenlandje)...
Maar dan die eerste zonnestralen (en dan bedoel ik echte stralen, niet zo'n miezerig winterzonnetje). Alles straalt en is nog heel fris, ongerept. De knopjes aan de bomen, de eerste voorzichtige kopjes van de ooit geplante bloembollen. Zalig!
Alles herleeft ook. Meer mensen op straat, in het bos en ook in de speeltuin.
We hebben het geluk dat we dichtbij een leuke speeltuin wonen. 5 minuten wandelen en de meneertjes kunnen lekker hun gang gaan.
Vandaag was weer de eerste keer speelplezier van dit jaar. En genoten hebben ze. Ons kleinste meneertje wist het nog niet goed. Al dat gedoe was voor hem blijkbaar niet nodig. Maar fijn op de arm bij mama kijken hoe zijn broers zich amuseerden was genoeg voor hem.
Fijn als ze zo wat ouder worden. Ze trekken meer hun plan, hebben mama alweer wat minder nodig dan vorig jaar.
Totdat ons kleinste frummeltje gaat beginnen stappen. Dan beginnen we weer van voor af aan. En zo blijven we nog even bezig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten