Opvoeden, hoe doe je dat eigenlijk?

Het meeste van de tijd geniet ik van mijn drie jongens. Het zijn alledrie leuke en lieve kereltjes (en knap ook nog ;)) en stuk voor stuk met een eigen karaktertje waar ik delen (toegegeven, goede en minder goede) van mezelf in herken.

Toch slaat soms ook wel eens de twijfel toe... Doe ik het wel goed? Aangezien ik veel thuis ben met ze, speel ik een heel grote rol in hun opvoeding. En geregeld laten mijn vaardigheden als psycholoog, pedagoog en leerkracht mij serieus in de steek. Want het geduld dat ik met kinderen heb tijdens één van de vele gesprekken op school, leg ik moeilijk aan de dag met mijn eigen kinderen. Hoe komt dat nu?

Ik denk dat één van de redenen is dat ik te dichtbij sta. Te veel verwachten, te graag willen opvoeden en het nog perfect willen doen ook... Tenslotte moeten die van mij later gelukkig, gezond en welvarend zijn. Liefst alledrie deze dingen tegelijk als het kan. 

Daarom dat ik zo boos word als ons tweede mannetje voor de zoveelste keer niet luistert, of dat ik mijn geduld verlies als ik vind dat onze oudste veel te gevoelig reageert op iets banaals.

De perfecte manier van opvoeden heb ik nog niet gevonden. Ik modder maar wat aan en ga er, in al mijn positivisme, vanuit dat ik weinig mis kan doen zolang ik ze een veilige en liefdevolle omgeving én mama bied. Maar makkelijk is het zeker niet, elke dag stelt me wel voor raadsels. 

Elke dag leer ik ook wel bij en besluit ik minstens één keer dat ik hetgeen vandaag niet goed liep morgen anders probeer aan te pakken.

En zolang we onszelf af en toe eens in vraag stellen en bijleren uit onze fouten zijn we goed bezig zeker ;-D.
Wat ik wel zeker weet is dat ze alledrie, met hun eigen karaktertje, enorm graag zie. Mijn bollekes en, cliché of niet, mijn alles!