Kinderen van tegenwoordig hebben andere boekhelden maar voor mij maakten Jip en Janneke vroeger deel uit van een vast ritueel: het voorlezen voor het slapen gaan.
Dit ritueel hebben wij verder gezet. Voor onze jongens is dit een heel fijn moment. Even rust, even knuffelen met mama of papa na een drukke dag. En mama en papa genieten mee.
Na vaak (een beetje te vaak) Bumba en Cars gelezen te hebben (en dan liefst ook nog hetzelfde boekje iedere avond), vond mama het tijd voor wat anders. Onder protest werd er eenzijdig dan ook besloten dat er eens een ander verhaaltje voorgelezen werd.
Et voilà, Jip en zijn vriendinnetje werden boven gehaald. Even wennen voor de kids want 'waar zijn de prentjes mama?'.
Hoezo, generatie van de flitsende beelden?
Aangezien het verhaaltje ging over waterplassen en springen enzo had ik de aandacht toch wel en met de vraag 'dit verhaaltje is wel heel kort mama, morgen doen we er twee hè' zag mama het toch nog goed komen met deze generatie ;-).
Uit: Jip en...: Jip en Janneke vijftig jaar. Annie M.G. Schmidt en Fiep Westendorp, Querido, 2003
Geen opmerkingen:
Een reactie posten