Onze twee oudste jongens verstaan zich het meeste van de tijd goed.
Af en toe zit het er wel eens tegen maar ze zeggen dat dit gezond is.
Het is een kennismaking met hoe het er in de 'echte' wereld aan toe gaat.
Een soort van oefenschool dus.
Ben ik blij dat het ruzie maken van hun kant en het scheidsrechteren van mijn kant toch ergens nuttig voor is ;-).
Ik vind het vooral heel vermoeiend als ik voor de zoveelste keer moet tussenkomen in een gevecht (misschien een groot woord voor wat duw- en trekwerk) om een autootje dat ze allebei willen hebben.
En natuurlijk is één van de andere 99 autootjes niet goed genoeg.
Benieuwd wat dat gaat geven als de derde van het stel zich gaat moeien...
Maar goed, voorlopig zit het nog wel goed met die broederliefde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten